Eindelijk is het zover: de dag van de operatie. Stiekem ben ik toch een beetje gespannen. Niet zozeer over hoe groot de aangedane plek is maar over de verdoving. Zal deze verdoving wel werken? Of gaan ze onverdoofd in mijn voorhoofd snijden?
Om kwart voor acht ‘ s morgen mocht ik me melden. Voor iedereen met schoolgaande kinderen is dit een verrekte onhandig tijdstip. Manlief moest me brengen en dus zouden we beiden tijdens het ochtend spitsuur weg zijn. Gezien de leeftijd van onze kinderen was het niet verstandig om ze alleen thuis te laten en maar te hopen dat ze op tijd school zouden aankomen. Dus werd oma ingevlogen. Manlief mocht niet mee tijdens de procedure dus dumpte hij me bij de ingang van het ziekenhuis en ging gauw terug. Ik was nog niet binnen of ik mocht al door. Hup, jas uit en meelopen.
Genoeg om een paard uit te schakelen
Ik mocht gaan liggen en er werd me nogmaals uitgelegd wat ik kon verwachten. Dat ze niet wisten hoe groot de plek zou zijn. Dat ik waarschijnlijk een aantal keer opnieuw zou moeten vandaag. Dat het mogelijk ook onder mijn haar zat dus dat ik er rekening mee moest houden dat er wat haar weggeschoren werd. Dat hetzelfde opging voor mijn wenkbrauwen. Allereerst werden er opnieuw foto’s gemaakt. De verdoving werd gezet en uitvoerig getest. Het ging wel vond ik. Maar toen ze markeringssteken ging zetten om het aangedane gebied heen voelde ik alles. En dus kreeg ik nog een dosis. “Nou mevrouw, dit is genoeg om een paard uit te schakelen!” En inderdaad, dit paard voelde niks meer. Zo fijn! Ze ging rustig door met een rondje naaien in mijn voorhoofd alvorens ze over gingen tot snijden. Ik heb niks gevoeld van het snijden. Krap 25 minuten later werd ik terug naar de speciale wachtkamer gebracht waar ik met de andere patiënten van die dag mocht wachten.
Sneeuwwitje en de zeven dwergen
In de folder staat netjes vermeld dat je de hele dag mag wachten in een speciale wachtruimte met niet meer dan vier andere mensen. En dus zat ik daar met zeven mannen van boven de zeventig. “We zijn netje sneeuwitje en de zeven dwergen!”, grapte één van de heren. Af en aan werden er mensen opgehaald en kwamen er mensen terug met een drukverband op. Drie over, drie neuzen, een arm en een voorhoofd. Allemaal voor dezelfde procedure, allemaal met plekken veroorzaakt door de zon. Sommige van de heren ondergingen deze procedure voor de tweede of derde keer. Ik schrok toen de meneer met de arm voor de tweede keer terugkwam en vertelde dat er inmiddels een plek van ongeveer 10 bij 10 centimeter was weggehaald. Zo groot is mijn voorhoofd niet. Ik had van alles meegenomen om tijdens het wachten de tijd te verdrijven. Veel verder dan lezen kwam ik niet doordat de heren gezellig het gesprek aangingen. Onvermijdelijk kwam de vraag waarom ik met een kruk loop en waarom ik een arm-brace en silversplints draag. Als ik dan vertel dat ik Ehlers-Danlos heb, dat ik afgekeurd ben, welke braces ik allemaal draag etcetera, komt er bijna altijd empatische, soms medelijdende reactie. Dit keer schoot ik keihard in de lach om de reactie; “Nou zeg, dan zit je er nog vrolijk bij. Ik zou een kogel door mijn kop schieten als ik dat zou hebben.”
Nog één coupe
Bij een Mohs-operatie verwijderen ze de tumor zo krap mogelijk. Het weefsel wordt ingevroren, gekleurd en in flinterdunne laagjes gesneden. Dit noemen ze vriescoupes. De vriescoupes bekijken ze meteen onder een microscoop. Ze onderzoeken de laagjes op tumorcellen. Dit proces herhalen ze totdat alle kankercellen zijn verwijderd. Op deze manier zorgen ze dat de wond niet groter wordt dan nodig is. En dit is de reden waarom je de hele dag in het ziekenhuis moet blijven.
Rond elf uur hoorde ik dat het erop leek dat de randen al schoon waren. Een half uur later werd ik uit de wachtkamer gehaald, precies na de opmerking over de kogel, en werd me verteld dat ik klaar was. Één rond bleek genoeg. De gehechte markeringen werden weggehaald nadat getest werd of de verdoving nog werkte. De flappen zoals ze dat noemde werden naar elkaar toegehaald en de wond werd gehecht. Zowel in de onderhuid als in de bovenhuid. Ik kreeg een joekel van een drukverband op mijn hoofd, een afspraak voor het verwijderen van de hechtingen mee en kon gaan.
De dagen erna
Op de dag zelf viel de pijn enorm mee. Je mocht paracetamol nemen indien nodig maar ik had nergens last van. De volgende dag begon mijn gezicht, zoals mijn jongste het noemde, af te zakken. Alles werd dik en de zwelling zakte gestaag naar benden. Mijn oog werd zo dik dat het niet meer open kon.
Dit heeft al met al zo’n vijf dagen geduurd en toen had ik mijn oude gezicht weer terug
Na tien dagen mochten de hechtingen eruit en kon ik de wond voor het eerst zien. Zo’n 4 à 5 centimeter met een kleine winkelhaak. ” Keurig in lijn met mijn rimpels“, noemde de mevrouw het. Nu nog twee weken met hechtpleisters op de wond rondlopen en dan mogen óók die eraf.
Al met al: ik heb super mazzel gehad. Én ik zal me voortaan beter insmeren. Nog beter!
Life of a Zebramom 