Is een lelijk woord nou echt een goed begin van een blog? Nee! Maar niks omschrijft ons gevoel van vorige week beter dan dit woord. We waren het zat. Tijd om met de vuist op tafel te slaan. Wat is er v*rd#mme met onze dochter aan de hand?
Onze oudste kwam uit school, gooide haar tas op tafel en dook haar bed in. Ze zag lijkbleek met bruine wallen en had zware hoofdpijn. ‘S nachts kon ze door de hoofdpijn de slaap niet goed vatten en bleef maar spoken. De volgende ochtend zat ze zwaar oververmoeid aan het ontbijt. We hebben haar maar weer haar bed in gestuurd. Met haar gordijnen dicht en voldoende paracetamol ging het net.
Het deed ons echt verdriet om haar zo te zien. Zó moe. Zó ellendig. Alweer. Om moedeloos van te worden. Manlief besloot maar eens te googlen naar de wachttijden van de long covid expertise centra. Conclusie: geen touw aan vast te knopen. Van de kinderarts die onze zoon begeleid begrepen wij al dat zij als artsen geen enkele inspraak hebben in wie er als eerste geholpen moet worden. Ook niet als, zoals bij ons, een broertje al in behandeling is bij hen. Het gaat via loting wat betekent dat dochterlief volgende week of over zes maanden aan de beurt kan zijn.
Maar zo lang kunnen wij niet wachten. Er moet echt op korte termijn iets gebeuren. Ze heeft al zo veel school gemist. Ze knokt heel hard om bij te blijven maar heeft er behoorlijk wat stress van. We zien haar mentaal echt worstelen. Dus belden we de huisarts voor een afspraak. Twee dagen later konden we terecht.
We gingen beiden met haar mee met het voornemen om een beetje met de vuist op tafel te slaan. Onze huisarts was zo fijn, luisterde zó goed. Een toverstokje had ze helaas niet maar ze wilde wel helpen. Ze constateerde een ontsteking on de gehoorgang en chronische voorhoofdsholte ontsteking. Bij doorvragen besloot ze dochterlief niet alleen door te verwijzen naar de KNO arts maar ook naar het slaapcentrum. Tevreden gingen we met twee doorverwijzingen de deur uit.
Scheve neus
Een week later konden we al terecht bij de KNO arts. Omdat ik de dag ervoor geopereerd was, gingen we weer met zń drietjes. Twee ouders waarvan er eentje nog een beetje stoned is van de verdoving, is altijd beter dan één. De KNO-arts constateerde een flink scheefstaand neustussenschot én ontstoken neusamandelen. “Geen wonder dat je zoń hoofdpijn hebt meiske.” Omdat het tussenschot zo scheef stond en de neusamandelen de weg verder blokkeerden kon hij haar holtes niet goed onderzoeken. Alleen deze combinatie verklaren volgens de arts haar aanhoudende hoofdpijn, slechte slapen en over-moeidheid. Hij was blij te horen dat we al een afspraak hebben bij slaapgeneeskunde. Om er zeker van te zijn dat hij het beeld compleet had, plande hij nog een CT-scan in.
En Nu?
Ook voor de CT-scan konden we snel terecht. We waren donderdag bij de KNO-arts, op maandag konden we door voor de CT-scan. Voor nu is het even afwachten. Pas over twee weken spreken we de KNO-arts weer en de afspraak bij slaapgeneeskunde is pas over een maand. Al over een mand moet ik zeggen want ze is er, vanwege haar leeftijd, écht tussen gepropt. In de tussentijd mag ze alleen paracetamol in combinatie met ibuprofen tegen de hoofdpijn klachten. Dit is niet genoeg maar meer mag echt niet. De arts liet al wel doorschemeren dat ze te jong is om haar tussenschot operatief recht te laten zetten. Ik hoop zo dat ze haar kunnen helpen. Voor nu……wordt vervolgd.
Life of a Zebramom 