Soms gebeurt er wel eens iets waar je nog even niks over kwijt niet. Niet online, niet tegen de mensen om je heen. Dit is er zo eentje. Ik heb dit maanden voor mezelf gehouden, alleen met manlief gedeeld. Enerzijds omdat ik eerst maar eens wilde kijken waar het schip zou stranden en tijd nodig had om te bedenken wat ik hier nou eigenlijk van vond. Anderzijds omdat we de kinderen niet nodeloos ongerust wilden maken. De jongste is druk met opbouwen op school, de middelste had haar eind CITO en de oudste heeft al genoeg op haar bord zonder zich ook nog zorgen te moeten maken over mama. Ik heb gaandeweg wel geschreven maar neem jullie nu pas mee terug in de tijd:
“Ik heb al weken een raar plekje in mijn gezicht. Nou ja, weken…..eerder maanden.
Het is nu eind September en ik ben maar eens naar de huisarts gegaan. Het plekje bleef maar open gaan en bloeden.
Zij vertrouwde het niet en besloot een biopt in te plannen voor een paar dagen later.
Dit was werkelijk een genot, maar niet heus…..
Zoals verwacht werkte de verdoving niet goed, slechts heel kort. Onverdoofd met een kleine appelboor in mijn voorhoofd aan boren is toch niet echt helemaal mijn ding.
De uitslag zal twee a drie weken op zich laten wachten.
Ze heeft me wel al op het hart gedrukt er rekening mee te houden dat het niet goed is. Om een aantal redenen:
- Het plekje zaterdag er al maanden en gaat niet dicht.
- Ik ben als kind meerdere malen flink verbrand door de zon (en daar littekens aan overgehouden.) Daarmee neemt het risico toe.
- Ik heb meer dan 50 moedervlekken/ sproeten. Daarmee neemt het risico nog verder toe.
Ik weet niet zo goed wat ik hier nu mee aan moet. Is dit het zoveelste wat mijn lichaam doet waar ik me zorgen over moet maken? Of zal het weer vals alarm zijn?
…..to be continued….”
Life of a Zebramom 