Soms gebeurt er wel eens iets waar je pas achteraf iets over kwijt wil. Dit is er zo eentje….
Onverwacht belde de huisarts vandaag met de uitslag. Zoals verwacht is het niet goed, ik heb huidkanker. Geen melanoom legde ze uit maar een sprieterige variant. De exacte naam bleef totaal niet hangen. Alleen dat dit een vervelendere variant is dan een melanoom.
Daar waar een melanoom vrij ” makkelijk ” weg te halen is omdat het een afgebakende plekje is, is dit een sprieterige variant. Het heeft een soort tentakels en die moeten helemaal weg gehaald worden. Hoe lang die tentakels zijn is niet duidelijk, dat moet verder onderzocht worden. Ze kunnen 2 cm maar ook 20 cm zijn. Het is goed te behandelen en niet acuut levensbedreigend maar het moet wèl weggehaald.
Ik schoot in de lach. Natuurlijk, dit kon er ook nog wel even bij. Zoonlief is net weer met kleine stapjes aan het opbouwen op school en dan nu dit. Ik moest het even laten bezinken.
De huisarts was heel prettig. Ze benadrukte nogmaals dat ik me geen hele erge zorgen hoefde te maken maar benadrukte ook dat ik het niet weg moest schuiven want; “je hebt wel kanker, dat is niet zo maar iets. Neem even de tijd hiervoor.” Met klapperende oren hing ik op. Wat moet ik hier nu weer mee?
Manlief gebeld en het nieuws verteld. Ook hij was even uit het veld geslagen. Samen kwamen we tot de conclusie dat we het maar moesten afwachten. De huisarts zou me doorverwijzen naar het ziekenhuis voor meer onderzoek en hopelijk meer duidelijkheid over de behandeling.
Tot we meer wisten besloten we het voor ons te houden. Niet alleen naar de kinderen toe maar naar iedereen. Hoe meer mensen het weten hoe groter de kans dat iemand zich verspreekt. De kinderen zouden zich alleen maar zorgen gaan maken. En dat kunnen we, kunnen ze, er nu niet bij hebben. We hebben al zoveel op ons bord momenteel. De opbouw van de schooluren van onze jongste had al onze tijd en aandacht nodig. Dat gaat even voor.
Hopelijk kan ik snel terecht in het ziekenhuis, tot die tijd:
……to be continued…..
