Elf vrouwen die ik bewonder

De clip it’s a new day van Anouk is een eerbetoon aan een aantal iconische vrouwen. Het zijn bekende en minder bekende vrouwen die iets belangrijks hebben betekent voor de wereld. En hoewel ik er zeker voorstander van ben dat o ze zoons en dochters meer leren over beroemde vrouwen in onze geschiedenis, vind ik het net zo belangrijk dat we stilstaan bij uitzonderlijke vrouwen om ons heen. Een crisis maakt immers van gewone mensen helden. Hier zijn elf vrouwen die ik bewonder.

1. De moeder die in therapie ging

De eerste die mijn opviel was de jonge moeder die in therapie ging. Therapie is hard werken. Het is niet lekker achterover zitten en een beetje spuien over wat je dwars zit. Integendeel, therapie confronteert je met pijn uit het heden en verleden. Het kost veel energie en vereist moed. Zeker als je thuis man en kinderen hebt zitten. Als je in therapie gaat, gaat het thuis vaak rommelen. Ingesleten patronen worden immers doorbroken, veranderd en dat heeft effect op alle gezinsleden. Dit kan zorgen voor onderlinge frictie en het tijdelijk extra zwaar maken. Als je toch die stap zet, werkt aan jezelf, je geluk en daarmee het geluk van je gezin, verdien je in mijn ogen respect en steun.

2. De vrouw die haar overspelige man vergaf

Ik kan me niet voorspellen hoe het is als je er achter komt dat je man is vreemdgegaan. Is er überhaupt een “goede” manier om daar achter te komen? Wat heb je liever; dat je partner het zelf vertelt, dat je er per ongeluk achter komt of dat een bekende het je vertelt? Misschien kies je er wel voor dat je het überhaupt niet wil weten. Ik kan me alleen maar voorstellen dat het voelt alsof je hart eruit gerukt wordt. Maar dan? Hoe ga je dan verder? Het leek wel een nieuwe trend om ons heen; partners die vreemdgaan. De één heel subtiel, de ander ehm……niet bepaald.

Hoe voel je je dan? Gekwetst? Vernederd? Of begrijp je het wel? Hoe knap is het dan als je het gesprek met je partner aan kan gaan. Als je kan praten over hoe het zo is gekomen? Relatietherapie kan helpen maar kan ook nog meer zin doen. Toch zijn er veel vrouwen die deze stap zetten. Die zich openstellen voor hun aandeel in het verhaal. Als je dan ook nog je man kan vergeven en elkaar opnieuw leert vertrouwen verdien je wat mij betreft een medaille. Dat is pas echt in voor en tegenspoed.

3. De vrouw die voor zichzelf koos

Is het nou écht zo dat vrouwen altijd het belang van anderen voor hun eigen belang stellen? Ik vind niet dat het zo zou moeten zijn maar ik betrap mezelf er ook vaak op. Veel vrouwen lijken te worstelen met verstrengelde belangen. En toen kwam corona en zag ik een aantal bad ass vrouwen compleet schijt hebben aan alle ongeschreven regels. Ze gooiden ieder voor zich het roer compleet om. De één zegde haar baan op en besloot te gaan helpen in de frontlinie bij het bestrijden van corona. De ander verbrak haar relatie na lang twijfelen. Een moeder koos voor haar kinderen en besloot dat ze niet meer wilde werken maar thuis bij haar kinderen wilde zijn. Ze wilde rust, voor zichzelf en haar gezin. Ik hoop mijn dochters zo op te voeden dat ze leren te luisteren naar hu eigen hart en wensen. Zonder egoïstisch te zijn, zonder anderen te kwetsen, op een die anderen niet schaadt. Ik hoop dat ik hen kan leren hun leven zo te leiden dat ze oprecht gelukkig zijn. En ze daarin keuzes durven maken die misschien tegen andermans verwachtingen ingaan maar wel passend zij bij hun geluk.

4. De vrijgezelle vrouw in coronatijd

De afgelopen maanden zijn er veel initiatieven ontwikkeld voor eenzame ouderen. En hoewel ik het een heel goede ontwikkeling vind, zet ik er ook een beetje mijn vraagtekens bij. Overigens zonder af te willen doen aan de eenzaamheid van ouderen. Ik vraag me echter af, is er genoeg aandacht voor andere eenzamen? Ik heb zelf onderschat hoe eenzaam deze pandemoe kan zijn voor vrijgezellen. Zeker tijdens een lockdown of quarantaine. Daar waar ik altijd mensen om me heen heb, want man en drie kinderen, kan het huis heel stil zijn als je alleen woont. Als je dan ook nog thuis werkt gaan er gerust dagen overheen voor je weer eens iemand ziet. Voor mensen die tot een risicocategorie horen kan dit de eenzaamheid nog vergroten. Daten is lastig en bij feestdagen is het afwachten of je wordt uitgenodigd. Bovendien is het niet altijd fijn om jezelf steeds maar uit te nodigen bij anderen thuis. Het leven is niet altijd feest, zeker niet als je altijd zelf de slingers op moet hangen. Ik bewonder de manier waarop de vrijgezelle vrouwen om mij heen elke dag positief beginnen, attent zijn naar anderen toe, luisteren naar hun verhalen en actief en sociaal blijven. Powervrouwen zijn het, stuk voor stuk!

5. De chronisch zieke moeder

Thuisscholen terwijl je zelf ziek of oververmoeid bent valt niet mee. Gelukkig kunnen een hoop van ons aanspraak maken op noodopvang op school of het kinderdagverblijf. Niet voor alle kinderen is dit echter een passende oplossing. Voor sommigen is het te pittig, te rommelig en leren ze beter thuis. Een balans vinden tussen wat goed is voor jou als moeder en wat goed is voor je kind is al lastig in “normale” tijden. Tijdens de huidige lockdown vind ik het zelf enorm pittig. Ik was na kerst hondsziek en doodmoe. Mijn aandoening is onberekenbaar, de ene dag kan ik heel goed zijn, de volgende dag compleet uitgeschakeld op bed liggen. Onze school stelde zich gelukkig heel flexibel op. Mijn kinderen konden naar de noodopvang naar school maar kwamen daar stuiterend van ellende van terug. Wij mogen nu per dag bekijken wat nodig is. Kan ik het zelf, dan blijven ze thuis, ben ik te ziek dan mogen ze gaan. Wat een geluk! Andere moeders worstelen met hetzelfde maar hadden minder geluk. Ik vraag me af; zien mensen ons wel? Wij chronisch zieke moeders die alle zeilen bij moeten zetten en over onze fysieke grenzen geen moeten gaan? Vaak zonder de broodnodige rust. Ken je een chronisch zieke moeder, vraag eens of ze het nog redt in deze rare tijd. Misschien kan ze wel een steuntje in de rug gebruiken. Of een compliment voor dat ze doet wat ze doet.

6. De expat vrouw

Dit is niet de goede term, dat realiseer ik me. Het dekt slechts gedeeltelijk wat ik bedoel namelijk de vrouw met familie in het buitenland. Die zelf in een ander land is geboren dan het land waar ze nu in woont. Als je al bijna een jaar alleen kan videobellen als je je familie wil zien. Als geplande tripjes, bijvoorbeeld met kerst, plotsklaps niet doorgaan. Van een afstandje volgde ik een vrouw die in het buitenland woont en een vrouw wiens familie nog in haar thuisland woont. Je aanpassen aan de gewoontes van een ander land, van een andere cultuur kost tijd en energie. Ik vind het persoonlijk stoer als je je spullen pakt en vertrekt. Hetzij voor de liefde, hetzij om economisch redenen. De wereld is de afgelopen decennia weliswaar een stuk kleiner geworden dankzij moderne communicatiemiddelen. Toch stap je niet even in de auto als jij overzees woont en je zus liefdesverdriet heeft. De pandemie maakte de wereld plots weer een stuk groter. Eens te meer werd duidelijk hoe groot de afstand daadwerkelijk is. De grenzen gingen dicht, alle regels veranderden en landen beschuldigden elkaar van wanbeleid. Elk land ging anders om met deze pandemie en het virus had lak aan familiebanden. Heb je wel eens stilgestaan bij de vrouw die een familielid aan corona verloor maar niet naar de uitvaart kon? De uitvaart die plaatsvond aan de andere kant van de Noordzee en noodgedwongen achter de laptop gevolgd moest worden. Online. zonder afscheid te kunnen nemen van de overledene. Vertrekken naar het buitenland vind ik altijd al stoer, maar in deze tijden, heb ik respect voor de manier waarop je met deze pandemie omgaat.

7. De kunstenares

Eén van mijn liefste en oudste vriendinnetjes is kunstenares en docent. Zij wordt dubbel geraakt door de huidige maatregelen. De schoonheid die zij en haar collega’s blijven toevoegen aan de wereld maakt de hele rotsituatie net wat dragelijker. Het verhaal gaat dat het orkest van de Titanic door bleef spelen terwijl het schip zonk. Opdracht van de kapitein met als doel paniek te voorkomen Ik bewonder de inventiviteit en flexibiliteit waarmee zij en andere kunstenaars met deze crisis omgaan. Ze hebben het zwaar maar blijven schoonheid creëren. En dat maakt ons leven ook weer een beetje mooier.

8. De verpleegkundige in de frontlinie

Stel, je bent moeder van een handvol kinderen en verpleegkundige. Je werkt je drie slagen in de rondte sinds de pandemie is begonnen. Aan het begin van de coronacrisis klapt heel Nederland voor je maar gaandeweg veranderd de houding van Nederland. De sfeer wordt wordt kritischer en grimmiger. Dan krijg je zelf corona en moet je in quarantaine. Als je weer aan het werk kan worst het zoetjes aan duidelijk dat er een tweede golf in aantocht is. De moed zakt je in de schoenen want jij en je collega’s zijn al zó moe. Eén van je kinderen krijgt corona en vlak erachteraan wordt de volgende ziek. Ook corona en dus moet je gezin wee in quarantaine. Je bent moe en boos op de laksheid van Nederland. Met Kerst moet jij werken in een ziekenhuis wat volloopt met Covid-19 patiënten. Op social media zie je teveelfoto’s voorbij komen van mensen die de grenzen van de maatregelen opzoeken of bewust overtreden. Jij bikkelt gewoon door. En dát maakt jou en je collega’s één van de stille helden van Nederland.

9. De schooljuf

De juffen (en meesters) krijgen niet de credits die ze verdienen. Het lijkt wel of heel Nederland spontaan een paar fases terug gegaan is in onze ontwikkeling en we, net als kleine kinderen, de juf vooral zien als juf. Die op school woont en 24/7 juf is. Maar de juf is óók moeder en echtgenote. Ze is vriendin en dochter. De juffen die mijn kinderen altijd mogen videobellen en vragen mogen stellen hebben zelf ook een gezin. Haar kinderen krijgen, net als mijn en jouw kinderen aangepaste lessen. En de juf blijft lief, ze blijft geduldig klaarstaan voor haar leerlingen. Ze heeft heel veel extra ballen in de lucht te houden. In verwachtte vrij naïef dat ze vooral lof zouden krijgen. En dat krijgen ze ook, afgewisseld met geklaag en boze ouders.

Persoonlijk vind ik het reuze knap hoe ze het doen. Ik bewonder hun geduld en volharding. Lesgeven op afstand is volgens mij iets wat je niet op de PABO leert, toch? Maar ze doen het! Is het dezelfde kwaliteit als wanneer ze zelf voor de klas staan? Nee. Net als iedereen in deze situatie doen ze hun uiterste best om de boel draaiend te houden. En als ik, als thuisjuf mijn geduld verlies, legt de echte juf het voor de zoveelste keer bewonderenswaardig geduldig nóg een keer uit.

10. De alleenstaande moeder

Ik heb altijd al diep respect gehad voor alleenstaande moeders. En daarmee bedoel ik de moeders die écht alleen voor hun kinderen zorgen, waar er geen vader in beeld is om mee te co-ouderen. Geen vader waar de kinderen in het weekend of delen van de week naar toe gaan waardoor jij even tijd hebt om op adem te komen. Ik bedoel de 24/7, 365 dagen per jaar moeders die ook de vaderrol voor hun rekening moeten nemen, die daarnaast thuisjuf zijn en ooh ja….ook nog een baan hebben.

Samen ouder zijn is bij tijd en wijlen al pittig genoeg. Alleenstaand ouder zijn lijkt me nog pittiger. Je kan immers je partner niet als vrijwilliger aanwijzen als jij een keer doodmoe of ziek bent. En dus verdient de alleenstaande moeder een extra pluim en een beetje extra bewondering. Doe t ze maar eens na.

11. Jij

Wie? Ja, jij. Gewoon jij, de vrouw die terug staart als je in de spiegel kijkt. In iedere vrouw die ik ken is wel iets bewonderenswaardigs te ontdekken. Misschien val je wel in één van de voorgaande categorieën. Misschien wel niet. Waarschijnlijk os er iets anders aan jou wat anderen bewonderen. Iets waarvan je je helemaal niet bewust bent.

Wees eens eerlijk, spreek jij het wel eens uit? Zeg jij wel eens tegen je vriendinnen wat je in hen bewondert? Waar je respect voor hebt? Zullen we dat gewoon eens gaan doen? Het is altijd fijn om iemand een compliment te geven. Wie weet, krijg je zelf wel iets heel onverwachts te horen. ♡

Ik ben geen renpaard maar een scharrelvarken

Ik hou van dit soort quotes: ik ben geen renpaard maar een scharrelvarken. Uberhaupt ben ik een sucker voor citaten. Maar deze in het bijzonder geeft mijn transformatie van de afgelopen drie jaar perfect weer. Ik ging van werkende en hardlopende moeder met een actief sociaal leven naar de rol van patiënt die met moeite het huis uitkomt. En toch ben ik me langzamerhand aan het schikken in die nieuwe rol. Als scharrelvarken kan je ook bést gelukkig zijn.

Toen ik nog een renpaard was

Toen ik nog een renpaard was werkte ik achtentwintig uur in de week. Daarnaast volgde ik een opleiding die me behoorlijk wat tijd koste, liep ik hard, deed ik aan pilates, sprak vaak af met vriendinnen, liep ik graag Pieterpad en was ik moeder van drie jonge kinderen. Daarbij had ik de benen van een renpaard; lang en gespierd maar minder harig. Ik vond en vind heel erg veel dingen leuk om te doen. Ik werk graag hard en haalde veel energie en voldoening uit mijn werk. Op de dagen dat ik niet werkte was ik met de kinderen in de weer. Zwemlessen, speelafspraken,speeltuinen etcetera.

Gedwongen een tandje terug

Ik werd langzaam gedwongen een tandje terug te schakelen. Ik werd niet van de één op de andere dag heel erg ziek, ik ging en ga kleine stapjes achteruit. Ik moest het tempo eruit halen; verlangzamen. Geloof me, dat is heel erg lastig wanneer je nog volop plannen en ambities hebt. Met vallen en opstaan moest ik leren dat mijn lichaam bepaalde dingen niet meer kon.

Ik kom vast wel ergens, maar waar?

Ik heb geprobeerd er zoveel mogelijk met open mind in te gaan en per dag te leven. Ik heb van begin af aan gezegd: ik kom er wel. Ik weet alleen nog niet waar. Ik hoopte dat ik een bepaald status qua zou bereiken waarop ik nog redelijk goed kon functioneren. Maar h-EDS is progressief, langzamerhamd ga ik steeds een stapje achteruit. Telkens moet ik me weer aanpassen en nog een stapje langzamer gaan leven. En toch blijf ik ervan overtuigd: ik kom vast wel ergens.

Werken vanuit het (on) mogelijke

Ik ben ervan overtuigd dat mijn jarenlange werkervaring bij de jeugdbescherming me geholpen heeft in dit proces. Al die jaren hebben wij als team moeten werken vanuit het onmogelijke en moeten zoeken naar wat er wél mogelijk was. Dat zit er zo ingeslepen dat ik het als vanzelfsprekend ook op mijn eigen leven toepastte. Van sommige hobby’s moest ik afscheid nemen, ik verving ze door andere. Ook de manier van contact houden met de mensen om me heen werd kleiner, langzamer en dichterbij huis.

Nu ben ik een scharrelvarken

Tegenwoordig ben ik een scharrelvarken. Ik heb mijn handen vol aan mijn revalidatietraject, de zorg voor de kinderen en het draaiend houden van het huishouden. Op goede dagen scharrel ik een beetje door het huis; doe een klusje hier en daar, ruim wat op, gooi wat in de wasmachine en wissel alles af met een strak schema van rustmomenten. Ik heb geleerd zoveel mogelijk naar de grenzen van mijn lichaam te luisteren en tevreden te zijn met dat gescharrel. Ben ik gelukkig? Ja! Ik kan heel tevreden zijn met de kleine dingen die op een dag gelukt zijn. Mis ik mijn renpaarddagen? Ja, enorm. Het gevoel de kunnen knallen, over te lopen van energie en ideeën is heerlijk. Nu heb ik alleen de ideeën nog, de rest is verleden tijd. Maar ik ben trots op hoe ik me heb weten aan te passen. Ik was een goed renpaard en ben een prima scharrel varken. Ik ben trots op mij.

Ik ben trots op mij

Niemand beschrijft het beter dan Jip.

Ik ben trots op mij.heel trots

Op wie ik ben geworden
Op wie ik nu mag zijn

Op dat ik kan genieten
Van momenten heel erg klein

Op dat ik niet altijd streng ben
En dat ik niet altijd streef

Op hoe ik het leven zie
Op wat ik ontvang en geef

Hoe ik iedere dag beleef

JIP.

3 december: internationale dag van mensen met een beperking

De eerste keer dat de maatschappelijk werkster van het revalidatiecentrum waar ik revalideerde aan me vroeg hoe ik het vond om een beperking te hebben, keek ik haar vol ongeloof aan. Ik? Een beperking? Wat bedoelde ze daar mee? Ik had helemaal geen beperking. Ik was alleen heel erg hypermobiel en mijn arm viel steeds uit de kom. Verder ging het prima met mij. Maar de maatschappelijk werkster liet niet los. En daarmee heeft ze een grote rol gespeeld in mijn acceptatie van mijn aandoening.

Wanneer heb je een beperking?

Een beperking zou je als volgt kunnen definiëren: “Een stoornis of conditie – lichamelijk, zintuiglijk en-of geestelijk – die een normaal maatschappelijk functioneren belemmert en nadelige sociale gevolgen met zich meebrengt.” Dat was ik niet, vond ik. Ik draaide maatschappelijk gewoon volledig mee. Ik had een baan als psycholoog, een gezin met drie kinderen en een actief sociaal leven. Achteraf gezien ben ik blij dat ze niet losliet maar me juist elk gesprek met deze term confronteerde. Het leerde me dat ik inderdaad een beperking heb. Niet cognitief maar lichamelijk. Ik heb deze beperking niet altijd gehad maar ik raak wel steeds beperkter. Daar waar mijn lichaam eerst mijn maatschappelijk functioneren niet belemmerde en nog amper sociale gevolgen had, heeft dat het nu zeker wel.

Waarom deze dag?

De Internationale dag voor mensen met een beperking is in 1992 in het leven geroepen. Deze dag is door de VN bedoeld als aanmoediging om de discussie over mensenrechten en gelijke kansen voor mensen met een functiebeperking op de agenda te houden, op alle niveaus, lokaal, regionaal, nationaal en internationaal.

Voordat mijn lichaam achteruit ging had ik nog nooit van deze dag gehoord. Laat staan er bij stilgestaan dat het nodig om een dag als deze in het leven te roepen. Sinds mijn lichaam achteruit is gegaan en ik hulpmiddelen nodig heb om te lopen, valt me ineens op hoe weinig oog er in de maatschappij is voor mensen met een beperking. Zéker als je jong bent.

Wennen aan mijn hulpmiddel

Het eerste hulpmiddel waar ik écht aan moest wennen was mijn wandelstok. Ik had ‘m duidelijk nodig want zonder viel ik om. De eerste maanden noemde ik mijn wandelstok echter hardnekkig en consequent mijn stomme stok. Een toevallige ontmoeting hielp mij on het gebruik van de stok te accepteren. Hoe dat verliep kan je lezen in https://www.justliveblog.nl/zal-ik-hier-ooit-aan-wennen/. Mijn wandelstok maakte dat ik heel veel en vaak werd aangestaard. Er werd niets gevraagd, alleen gekeken. Een jonge vrouw met kinderen en een wandelstok is kennelijk toch iets wat je niet vaak ziet. Stiekem ben ik blij dat ik vrij nuchter ben en met opgeheven hoofd terug staart. Maar waarom is het in deze maatschappij geaccepteerd om iemand met wandelstok aan te staren?

Twee jaar later kwam mijn scootmobiel en weer koste het me even moeite om mijn zelfbeeld aan te passen. Ik was nu dus iemand die een scootmobiel nodig had en niet langer degene die het Pieterpad kon wandelen.

Die mevrouw kan lekker zitten

De reacties die ik kreeg als ik op mijn scootmobiel rondreed verbaasden me enorm. Ik werd en word regelmatig aangesproken door oudere mensen van boven de zestig, die er schande van spreken dat ik een scootmobiel gebruik. ” Dit is een hulpmiddel voor oudere mensen mevrouw, geen pleziervoertuig!” Op het schoolplein stond, of eigenlijk, zat ik ineens alleen. Alleen de juf sprak me aan en gelukkig één van de vader. De andere moeders stond een eindje verder me aan te kijken. Heel ongemakkelijk. Op een regenachtige dag stond ik bij het schoolplein op mijn zoon te wachten en hoorde ik een oma tegen haar kleindochter zeggen: “Kijk! Die mevrouw kan lekker zitten.” Ik heb meteen maar even geantwoord dat ik liever zou staan. Ik ben zo dankbaar voor de moeders die wél op me afstapten en vroegen wat er aan de hand was. Die ervoor open staan dat mijn beperking er op verschillende dagen, verschillend uit kan zien.

Wees zoals een kind en vraag gewoon

Kinderen stappen gewoon op me af en vragen wat ze willen weten. Ze vragen waarom ik met een stok loop. Of waarom ik gisteren fietste en vandaag in een rolstoel zit. Vaak zie je de moeder, die zelf niet durven te vragen, op een afstandje meeluisteren. Ik kan de openheid van kinderen wel waarderen. Het is ook lastig. Door te vragen geef je mij de kans uit te leggen en creëer je mijns inziens openheid. Een beperking gaat je pas echt beperken op het moment dat je probeert te doen alsof er niets aan de hand is. Als je het gaat verbergen en je voordoet alsof je alles kan.

Jij beperkt mij!

Ik voel me eigenlijk zelden echt beperkt. De enige situaties waarin ik me wel zo voel worden vaak veroorzaakt door anderen. Een voorbeeld: als ik mijn kinderen uit school haal met mijn scootmobiel loop ik er regelmatig tegenaan dat ik de stoep niet op of af kan. Op de heenweg rijd ik met mijn scoot over de weg naar school. Bij school kan ik negen van de tien keer de stoep niet op omdat er een auto voor geparkeerd staat. Als ik dan vraag of men opzij wil word ik regelmatig heel verbaasd aangekeken. Soms wordt er zelfs gezegd dat ik toch ook op de weg kan blijven staan. Als ik na school met de kinderen terug ga, lopen zij naast mijn scootmobiel. Ik mag namelijk niet met de jongste op de scoot over de weg, dat is verboden want gevaarlijk. Dus lopen we. De obstakels die we tegenkom noodzaken mij om omwegen te nemen; vuilnisbakken midden op de stoep, auto’s die voor de afrit geparkeerd staan of bewoners die de stoep voor hun huis leuk gevuld hebben met potten of plantenbakken waardoor je er niet meer langs kan. Ik kan er echt boos om worden maar ben vooral gefrustreerd. Waarom kan men niet even iets beter nadenken? Ik ben niet de enige die er last van heeft, ook moeders met kinderwagens of mensen die iemand in een rolstoel voortduwen lopen hier tegen aan.

Was het elke dag maar de Dag van de Beperking

Disabled

Ik wou dat elke dag de Dag van de Beperking was. Dat het niet nodig was om er speciaal één dag aandacht voor te vragen maar dat er elke dag aandacht naar uit ging. Ik zou willen dat het heel normaal was om een beperking te hebben, net zo normaal als het dragen van een bril. Wat zou het fijn zijn als er op scholen bijvoorbeeld lessen besteed werden aan mensen die anders zijn dan jij. Als kinderen van hun ouders actief leren hoe ze met iemand met een handicap op moeten gaan. Sinds ik een beperking heb, valt me ineens op hoe handelingsverlegen mensen wel niet zijn. Ik word soms in mijn rolstoel opzij gezet, zonder at mij wat gevraagd wordt omdat mensen kennelijk denken dat ik cognitief ook beperkt ben. Anderen vinden mij heel zielig, zo zielig dat het soms net lijkt of mijn leven al voorbij is en ik met één been in het graf sta.

Voor mij en mijn gezin staat elke dag in het teken van mijn beperking. Niet alleen ik maar ook mijn man, kinderen, familie en vrienden moeten er noodgedwongen rekening mee houden. Dankzij hun steun én dankzij mijn hulpmiddelen die ik eindelijk heb leren accepteren, leid ik een heel fijn leven. Ik ben heel dankbaar voor alle voorzieningen die er in onze maatschappij zijn voor mensen met een beperking. Nu alleen nog een nationale houdingsverandering en meer begrip. Dat zou zo fijn zijn. 🙂

Lief kind, je mag zijn wie je bent, welke kleur je ook kiest

“Lief klein kind,

Ik ken je helemaal niet zo goed maar je moeder wel. En via je moeder ken ik je toch een heel, heel klein beetje. Jij en je zus werden als meisje geboren. Je zus voelt zich zo maar jij, jij voelt je een jongen. Je voelt je al jaren zo. Het is niet voor iedereen makkelijk om hier mee om te gaan. De één doet meer zijn best dan de ander. Voor de school waar je naar toe gaat was het onbekend maar zij doen hun best. Je hebt zoveel geluk dat je een moeder hebt die je snapt en die van je houdt zoals je bent. Zij steunt je en staat achter je. Zij legt uit wat je nodig hebt, wat je moeilijk vindt en hoe wij grote mensen hier mee om moeten gaan.

Boos & verdrietig

“Ik hoopte dat je op zou groeien met volwassen om je heen die hun best doen jou te begrijpen. Die je zouden accepteren voor wie je bent. Dat is toch het minste wat we zouden mogen verwachten. Maar je moeder vertelde me vandaag een verhaal waar ik zo boos en verdrietig van werd.

Met alle coronaregels is er een hoop veranderd, op school, bij het sporten en bij de zwemles. Hierdoor moesten jij en je zus je omkleden in dezelfde, grote meisjeskleedkamer. Je moeder zag de bui al hangen en belde vooraf of jij, of jullie, in kleedhokjes om mochten kleden. Ze legde de situatie uit en hoopte op begrip. Je zou verwachten dat dit geen probleem zou zijn. Toch? Dat de volwassene aan de andere kant van de lijn zou begrijpen waarom dit belangrijk is voor jou. Maar wat schetste mijn verbazing, je moeder vertelde dat ze een halsstarrig “NEE” te horen kreeg. Daar kon men niet aan beginnen hoor. Jij moest je maar schikken. Jij moest je maar achter een handdoek omkleden ofzo.”

Je moeder gaf niet op

“Je moeder was woest maar gaf gelukkig niet op. Ze belde de manager en legde de situatie nogmaals geduldig en vriendelijk uit. Ik ben dan een beetje ik. Ik denk dan, als zo’n moeder voor de tweede keer belt moet je toch begrijpen dat deze situatie belangrijk is voor haar en haar kind. Dan doe je je best om goed te luisteren. Misschien is er goed geluisterd, dat weet ik niet hoor. Maar begrepen is het in ieder geval niet. Want de oplossing die nu verzonnen werd is dat jij om mag kleden in de WC. DE WC!!

Hoe moeilijk kan het zijn?

Ik begrijp echt wel dat het niet voor iedereen makkelijk is om hiermee om te gaan. Voor veel mensen is het letterlijk een ver-van-mijn-bed show. Maarrrrrr………wij als volwassenen zouden toch moeten proberen zo goed mogelijk te luisteren. Naar elkaar maar vooral naar wat een kind aangeeft. Het is toch onze taak om de wereld veilig te maken voor kleine kinderen? Zijn we in 2020 nou nog steeds niet zo ver Dat we het feit dat het kind aangeeft zich anders te voelen dan het lichaam waarin het geboren is, gewoon als feit accepteren? Hoe moeilijk kan het zijn? Gelukkig zijn er moeder die niet loslaten en niet opgeven. Die de discussie aangaan en de grenzen van hun kind bewaren. Krijgen die moeders genoeg waardering? Ik vrees van niet.

De klas uitgestuurd

Een paar jaar geleden, toen onze oudste net zes was, is ze de klas uitgestuurd vanwege een opmerking rondom hetzelfde thema. Een jongetje in haar groep ad gezegd dat als je geboren bent als je altijd een jongetje zal blijven. Nou….,had mijn oudste gereageerd, dat is niet helemaal waar juf! En vervolgens heeft ze aan haar groepsgenootje uitgelegd dat je je, als je je niet thuisvoelt in het lichaam dat je hebt gekregen je je kan laten opereren. Dat je, als je je een meisje voelt maar in een jongenslichaam geboren bent, je je best kan laten veranderen in een meisje. Maar dat dat wel een lang traject is en het vast niet makkelijk was. Vervolgens werd ze het lokaal uitgezet en werd ik gebeld dat dít toch niet de bedoeling was.

Op hoge poten naar school

Het is (tot nu toe) de enige keer dat ik op hoge poten naar school gegaan ben. Er was toch immers geen woord gelogen van wat ze gezegd had. Waarom was ze de klas dan uitgestuurd? De uitleg van de betreffende juf was dat deze kinderen veel te jong waren om dit soort uitleg te krijgen. Op mijn verbaasde opmerking dat mijn dochter toch de jongste van de groep was, had de juf geen antwoord.

Ik moet eerlijk bekennen dat de psycholoog in mij boos werd en de betreffende juf de oren gewassen heeft me een aantal feiten. Nu, jaren later kan ik nog boos worden. Maar eerlijk is eerlijk, daar heb ik het recht niet toe. Want de juf wist het niet. Ze had simpelweg geen enkele kennis van kinderen die het gevoel hebben dat ze in het verkeerde lichaam geboren zijn. Misschien is dat bij die persoon met de zogenaamde WC oplossing ook wel zo.

Is een kind een volwaardig persoon?

Jaren geleden is er een onderzoek gedaan bij jonge stellen die hun eerste kind verwachtten met de vraag hoe zij het zouden vinden als er een derde persoon bij hen zou komen wonen. Het merendeel van de stellen gaf aan dat ze dit niet wilden. De conclusie van dit onderzoek was ( even heel kort) samengevat dat jonge ouders hun toekomstige baby niet als uniek, zelfstandig persoon zagen. Soms lijkt het erop dat veel volwassenen kinderen nog steeds niet zien als volwaardig persoon met eigen wensen en een eigen mening. Nog steeds zijn er kinderen waar niet goed genoeg naar geluisterd wordt, die niet voor vol aangezien worden. Of het nou kinderen zijn met een chronische ziekte, handicap, andere huidskleur of ander genderidentiteitsgevoel; ze worden monddood gemaakt. Alsof ze zelf niet aan kunnen geven wat ze willen en nodig hebben.

De inclusieve maatschappij, begint bij mij

Ik hoop van harte dat er een tijd zal komen waarin het niet meer uitmaakt welke kleur een kind kiest als lievelingskleur en we het idee loslaten dat roze bij meisjes hoort en blauw bij jongetjes. Ik probeer, als moeder, mijn kinderen te leren dat het niet uitmaakt welke kleur ze kiezen omdat dit niets zegt over wie ze zijn. Ze mogen zijn wie ze zijn. Ook als de maatschappij vindt dat ze roze geboren zijn maar ze zich blauw voelen.

Daarom hebben wij dit jaar een regenboog vlag gekocht en op Pride Day uitgehangen. Niet alleen omdat wij geloven dat je mag zijn wie je bent maar vooral omdat we onze kinderen mee willen geven dat ze alle kleuren van de regenboog mogen kiezen; we houden toch wel van ze. Ze zeggen toch altijd: verbeter de wereld, begin bij jezelf? Dat geldt ook voor acceptatie en tolerantie. Als je voorstander bent van een inclusieve maatschappij, draag dat dan uit, leer het je kinderen, geef het goede voorbeeld. Ik leerde altijd, de inclusieve maatschappij, dat begint bij mij. Ik moet zelf die eerste stap zetten. Als iedereen dat nou doet, dan komen we er wel. 🌈

Lieve mantelzorger, laat je toch helpen

Lieve mantelzorger,

Je denkt dat ik het niet zie maar je hebt het mis. Ik zie je rennen, ik zie hoe druk je het hebt. Je hebt zoveel ballen om in de lucht te houden dat je af en toe niet meer weet hoe je het moet doen. Naast de zorg voor de ander heb je ook nog een baan en je eigen gezin om voor te zorgen. Maar je doet het! Je krijgt het voor elkaar. Je houdt van de ander en cijfert jezelf daarom weg. Maar wij houden van jou en willen je graag helpen.

Ik ben geen mantelzorger

Toen ik je pas vroeg of ik het mantelzorg compliment voor je aan mocht vragen was je verbaasd. “Ik ben geen mantelzorger”, zei je. Toen was ik verbaasd want in mijn ogen ben je dat wel. Je hebt zoveel taken van de ander overgenomen. Je doet boodschappen, de financiën en zorgt dat ze niet alleen is. Gelukkig zijn er nog anderen die helpen en ben je niet helemaal alleen. Onderling maken jullie goede afspraken zodat er nooit een gat valt. Je doet het vrijwillig, zonder vergoeding en al heel lang. Dát maakt je een mantelzorger. Daarom waarderen we je zo.

Je bent niet de enige

Wist je dat je niet de enige bent? Nederland kent heel veel mensen die langdurig voor een ander zorgen. Vaak ongezien, uit de goedheid van hun hart. Om te laten zien hoezeer we dat waarderen is de dag van de mantelzorg in het leven geroepen. Op 10 november laten we zien dat heel Nederland mantelzorgers waardeert. Ook jou dus. De meeste mantelzorgers genieten van de leuke kanten van het zorgen voor de ander. Toch voelt een deel, ruim 8 procent van de mantelzorgers, zich zwaar belast. Dat zijn in Nederland ongeveer 380.000 mensen. Net als jij zijn er heel erg veel Nederlanders die het met liefde doen maar het af en toe ook zwaar vinden.

Ik wil je graag helpen

Je hebt zoveel te doen, ik wil je graag helpen. Maar ik kan het niet, ik heb zelf mantelzorg nodig. Ik ben één van die mensen die ondersteuning krijgt van een ander. Om ons gezin draaiende te houden was er een extra paar handen nodig. Pas later realiseerde ik me dat dít ook een vorm van mantelzorg is. Om te kunnen revalideren was het nodig dat zij insprong om de kinderen op te vangen. En ook nu nog, op de dagen dat ik te ziek ben om zelfstandig voor de kinderen te zorgen mogen we altijd een beroep doen op haar. Hoe graag ik ook zou willen, ik weet niet hoe ik je kan helpen, hoe ik het voor jou wat makkelijker kan maken. Het mantelzorgcompliment was het enige wat ik kon bedenken, maar dat paste niet bij je.

We waarderen je enorm

Aan alle mantelzorgers in Nederland zou ik wel willen zeggen; we waarderen je enorm. Ik weet wat het van je vraagt maar dankzij jouw hulp kan ik zo goed mogelijk functioneren. Dankzij jouw hulp draait de hele boel gewoon door en kan ik rusten wanneer ik het nodig heb. Dankzij jou heb ik altijd een praatje of kan ik even de deur uit als ik daar behoefte aan heb. Misschien omdat ik zelf zo geholpen word zie ik bij anderen eerder wat het van ze vraagt. Accepteren dat je een mantelzorger bent is een groeiproces. In het begin vindt je de term misschien niet bij jou passen. Je doet het uit liefde, betrokkenheid en mededogen. Sommigen uit plichtsgevoel. Maar je dóet het! Je staat daar. Soms wordt er op je gemopperd of wordt er gehuild. Ook als het niet expliciet geuit wordt, is de waardering er vaak wel. Gelukkig is er eens per jaar veel aandacht voor de vorm van zorg. En zijn er veel activiteiten voor mantelzorgers. Op deze dag zegt heel Nederland; we zijn blij met wat je doet.

Mantelzorg en het coronavirus

Het coronavirus heeft begin dit jaar de mantelzorg ook flink onder druk gezet. Mijn mantelzorg is gestopt, wij behoren beiden tot de risicogroep. Jij hebt een manier gevonden om door te gaan, op afstand. Maar je wordt tureluurs van de extra regeltjes. Toch heb je het gevoel dat e het niet los kan laten, wie moet het immers anders doen? En de zorg voor je geliefde overlaten aan een organisatie is best een grote stap. Een stap waar jullie nog niet klaar voor zijn. Het hele land staat onder druk door de coronacrisis. Ik vraag me echter af of er wel genoeg zicht is op wat dit voor jou als mantelzorger betekent. Hoe combineer je het thuiswerken met de zorg voor je gezin én de zorg voor de ander. Lukt het je om je aan de regels qua contact te houden? Of ben je nu genoodzaakt de zorg met minder anderen vorm te geven omdat er minder mensen op bezoek mogen komen?

Lieve mantelzorger, laat je helpen

Ik hoop dat je goed voor jezelf zorgt. Dat je het jezelf toestaat af en toe even pas op de plaats te maken zodat je op kan laden. Het voelt misschien egoïstisch maar dat is het niet. Het is juist belangrijk dat jij overeind blijft. Ik hoop dat je het toestaat dat anderen jóu even helpen. Mogen ze op je kinderen passen zodat jij even weg kan? Kunnen ze helpen met boodschappen doen of een keertje voor je koken? Er zijn zoveel kleine manieren waarop je het voor de ander wat gemakkelijker kan maken. Daar weet jij alles van. Maar sta je het ook toe als anderen dat voor jou doen? Omdat ze zo waarderen wat je doet? Ik hoop dat je je op deze dag in het zonnetje laat zetten, dat we eens iets voor jou mogen doen. Je hebt het enorm verdiend. Dank je wel lieve mantelzorger, voor alles wat je doet.